Aafje Rietveld

Mambo! Ik ben Aafje Rietveld en ik ben 29 jaar. Al toen ik nog een klein meisje was, droomde ik van werken in Afrika, als arts voor Artsen zonder Grenzen, naar het voorbeeld van mijn tante en mijn ooms. Helaas bleek ik niet zo’n ster in wis- en natuurkunde en werd het rechten. De droom vervaagde, want wat heeft iemand in Afrika, verwikkeld in een dagelijks gevecht om te overleven, nou aan kennis van het Nederlandse rechtssysteem, hoe interessant wellicht ook? Dus wat zou ik nou voor die mensen kunnen betekenen? Hoe dan ook, in maart 2005 ben ik dan toch in Kenia geweest, met mijn echtgenoot en mijn schoonouders op safari.

Sinds die reis was Kenia dagelijks in mijn gedachten. Ik besloot terug te gaan om me in te zetten voor het land en de mensen die er wonen. Doordat ik mijzelf helemaal kan vinden in de principes van het CRC en de manier waarop het CRC mensen helpt, eindigde mijn zoektocht bij het CRC. En zo kwam het dat ik, samen met Marieke en de andere “septembervrijwilligers” in september 2005 in het CRC gewerkt heb.

Samen met de anderen heb ik die maand voor ‘onze’ kinderen gezorgd en een heleboel instellingen in en rond Thika bezocht, zoals de blinden-school, de Special Unit op St. Patricks’ en het Action for Children daycare centre voor straatkinderen, om te zien hoe zij het aanpakten, maar ook om hen te helpen om voor ‘hun’ kinderen te zorgen. Verder zijn we een aantal keer naar Kiandutu, één van Thika’s sloppenwijken, geweest om voedsel en medicijnen te brengen aan families in nood, om er zo voor te zorgen dat de kinderen, als het even kan, bij hun familie opgroeien, in plaats van ze bij hun familie weg te halen, terwijl er misschien nog andere oplossingen zijn.

Als ik terugkijk op mijn tijd in Thika, sta ik versteld van het verschil dat ik, met mijn achtergrond, heb kunnen maken. Voor wat ‘onze’ kinderen betreft, was het geweldig om te zien hoe zij zich verder ontwikkeld hebben in gezonde, blije en lachende kinderen, met af en toe gewoon een goede grote mond! Niet alleen onze kinderen, maar eigenlijk alle kinderen in en rond Thika, leken dankbaar voor mijn aanwezigheid alleen al en voor het feit dat ik tijd met ze doorbracht. Ze wilden allemaal maar wat graag alles weten over mij en over hoe mijn leven thuis eruitziet. Voor mijn gevoel heb ik voor deze kinderen echt een verschil kunnen maken door gewoon met ze te praten en te spelen. En ook al zal het geen blijvend verschil zijn, ik heb een aantal van hen aan het lachen gemaakt, wat in ieder geval voor dat moment hèt verschil maakt!

Ik heb de tijd van mijn leven gehad en ik weet zeker dat mijn leven niet meer hetzelfde zal zijn, al was het alleen maar omdat ik de rest van mijn leven CRC en de kinderen in CRC zal blijven steunen. Ik weet zeker dat ik nog vaak terug zal gaan, hopelijk in 2006 al, maar ook nu thuis (in Den Haag), zet ik me in door me bezig te houden met het werven van vrijwilligers.

Dus mocht je geïnteresseerd zijn in vrijwilligerswerk in CRC, vraag mij gerust alles wat je weten wilt. Je kunt mij bereiken door een e-mail te sturen naar crckenya@planet.nl. Iedereen met het hart op de juiste plaats is van harte welkom in het CRC. We zijn ook op zoek naar mensen, die niet uit Nederland komen of geen Nederlandse achtergrond hebben, om ons te helpen om de kinderen een wat diverser beeld van de wereld buiten Kenia te geven!

Marieke Heijstraten

Hamjambo, ik ben Marieke Heijstraten en 22 jaar oud. Gedurende de maand september 2005 heb ik als vrijwilliger gewerkt in het Child Rescue Centre (verder CRC). Na het afronden van mijn opleiding Maatschappelijk werk en Dienstverlening wilde ik mijn wens om in een Afrikaans land vrijwilligerswerk te gaan doen waar maken. Tijdens het speuren op internet naar een geschikte organisatie ben ik terecht gekomen bij het CRC. Vooral de kleinschaligheid trok me erg aan, er zaten toen nog maar 13 kinderen.

Op 30 augustus vertrok ik dan ook samen met een vriendin, Marije, en drie, voor mij toen nog onbekende, andere vrijwilligers naar Kenia. Erg spannend, maar ik kan nu zeggen dat het een onvergetelijke ervaring was!

De dagelijkse werkzaamheden bestonden grotendeels uit de verzorging van de kinderen en het ondernemen van activiteiten met hen. Het is ontzettend mooi om de kinderen in een maand te zien groeien. Zo was een van de kinderen toen we net aankwamen erg stil en had nauwelijks contact met de andere kinderen of met de vrijwilligers. Toen we na een maand weg gingen was ze een vrolijk en aanhankelijk meisje geworden. Zo hebben we alle kinderen zien groeien en met hen een band opgebouwd. We hebben een aantal spullen voor de kinderen en het huis aan kunnen schaffen. Het was geweldig om de kinderen te zien stralen toen ze nieuwe kleren kregen!

Daarnaast hebben we nog vele andere dingen ondernomen. Zo hebben we meerdere malen de sloppenwijken (waar de kinderen uit het tehuis vandaan komen) bezocht. Dit heeft grote indruk op mij gemaakt! De mensen leven hier met grote gezinnen in erg kleine huisjes, de straat ligt vol met vuilnis en de kinderen lopen meestal op blote voeten en in kapotte kleren. De kinderen verzamelden zich gelijk om ons heen, ze zijn erg nieuwsgierig. Bij een aantal gezinnen hebben we wat spullen (o.a. kleren, eten en knuffels voor de kinderen) afgegeven. Wat gingen die mensen stralen!

Ook hebben we een aantal keer geholpen op de St. Patrickschool. Dit is de school waar de kinderen uit het CRC naar toe gaan. Op deze school hebben ze drie klassen voor kinderen met een verstandelijke beperking, de special unit. Het was interessant om te zien hoe hier aan de kinderen les wordt gegeven. De leraren en de kinderen vinden het erg leuk als je in de klas komt helpen.

Gedurende de maand in het CRC hebben we meerdere andere kindertehuizen en scholen bezocht. Interessant om te kijken hoe zij te werk gaan. Ook hier worden we met open armen ontvangen en we worden zelfs toegezongen door de kinderen.
Maar ook het helpen van Mary-Ann (vaste verzorgster) met het koken en het schoonhouden van het huis behoorde tot onze taken als vrijwilliger. Ze vindt het erg fijn als je haar komt helpen. Ze is een echte moeder voor de kinderen.

Tijdens deze werkzaamheden werden we door de Keniaanse bestuursleden ondersteunt. Ze hebben het mogelijk gemaakt dat we veel van Kenia hebben gezien en hebben ervaren. De mannen zetten zich allen op hun eigen manier in het voor het CRC.

Zoals ik al eerder schreef was het een geweldige ervaring! Dit maakte het nog moeilijker om afscheid te nemen van de kinderen, Mary-Ann en de mannen. Na een maand vrijwilligerswerk hebben Marije en ik nog twee weken de tijd genomen om meer van Kenia te kunnen zien. Op onze laatste dag in Kenia zijn we nog terug naar het CRC gegaan. Onbeschrijfelijk is het gevoel dat ik had toen de kinderen allemaal op ons af kwamen rennen. Wat zal ik ze missen!

Ik wil dan ook graag nog een keer terug om te kijken hoe het er allemaal mee gaat.

Als jullie meer willen lezen over mijn ervaringen in Kenia:

www.mariekeenmarijeinkenia.waarbenjij.nu
 

Evelien Zielschot

Habari!

Mijn naam is Evelien Zielschot en ik ben 22 jaar oud. In oktober en november 2007 heb ik twee geweldig mooie maanden mogen meemaken in het Child Rescueing Centre Kenya! Na mijn afstuderen besloot ik dat ik graag nog wat meer van de wereld wilde zien voordat ik echt aan het werk zou gaan. Ik wilde dit niet op een toeristische manier doen, maar ik wilde graag echt in een land wonen zodat ik de typische gebruiken en gewoontes kon meemaken en ik echt een onderdeel kon uitmaken van de cultuur. Hoe kon ik dit beter doen dan dit te combineren met ook nog iets goeds te doen voor anderen? Op deze manier kwam ik op het idee om vrijwilligerswerk te doen, en wel bij het Child Rescueing Centre Kenya. Werkelijk waar een geweldig keuze!!

Op vrijdag 27 september vloog ik naar Nairobi. Nelson, de manager stond klaar om mij van het vliegveld op te halen, wat wel heel fijn was, want je hebt dan nog geen flauw idee van hoe alles eraan toe gaat! Mijn rit naar Thika was ik meteen al verbaasd over de roekeloze rijstijl van de mensen en van de drukte op de weg. Sindsdien ben ik me de eerste maand continu blijven verbazen over hoe het leven in Kenia is. Vanaf de tweede maand kreeg ik gelukkig steeds meer door hoe dingen werkten en was ik volledig thuis in Thika. Ik had echt het gevoel dat ik er op mijn plek was!

Mijn dagelijkse taken bestonden ’s ochtends uit het ontbijt maken voor de kinderen, de kinderen helpen met douchen en aankleden en ze naar school brengen. Nadat de kinderen naar school waren gebracht waren de vijf jongste kinderen nog thuis waarmee je dan speelde en ze wat verhaaltjes voorlas. Rond drie uur gingen we de  kinderen die naar school gingen ophalen. Daarna hielpen we ze met hun dagelijkse klusjes; douchen, pyjama’s aandoen, schooluniformen wassen, schoolschoenen poetsen, etc. Daarnaast hielpen we ze uiteraard ook met het maken van huiswerk en speelden we met ze! Na het avondeten stopten we de kinderen in bed en werd er nog een verhaaltje voorgelezen en kon daarna de volgende dag weer beginnen. Het is heerlijk om met al deze dagelijkse dingen mee te kunnen helpen, want het lijken allemaal heel standaard dingen, maar toch zie je in de manier waarop in CRC alles gaat al heel veel van de Keniaanse cultuur.

Het contact met de kinderen was heerlijk en nog dagelijks denk ik aan ze terug! De kinderen hebben allemaal veel meegemaakt, maar toch zijn ze vrolijk! Het is echt ongelooflijk hoe gedisciplineerd ze zijn, hoe de ouderen de jongeren helpen, hoe netjes iedereen luistert en hoe blij ze worden van kleine dingen. Met veel kinderen krijg je na een tijd ook wel echt een bijzondere band. Grapjes die regelmatig terugkeren, kinderen waarmee je altijd dat ene spel speelt wat ze zo leuk vinden, kinderen die juist vaak je hulp komen vragen bij het huiswerk maken etc. Het is heerlijk om met de kinderen bezig te zijn en een glimlach op hun gezicht te kunnen toveren!

Wat ook fijn was, was dat we heel erg vrij werden gelaten. Je mocht doen op een dag wat je zelf wilde en zo ben ik ook zeer regelmatig het weeshuis uit geweest, soms was dit alleen om een boodschap in de stad te doen of om naar het internetcafé te gaan. Maar ook ben ik meerdere malen naar sloppenwijken geweest om daar voedselpakketten uit te delen, heb ik geholpen op scholen, heb ik kinderen van een sloppenwijk meegenomen naar een speeltuin en een kinderboerderij en ook af en toe het bezoek aan een dokter met één van de kinderen behoorde tot de dingen waarmee je je dag kon vullen.

Naast alle serieuze, maar o-zo-mooie en bijzondere dingen, ben ik er ook meerdere malen op uitgetrokken om meer van Kenia te kunnen zien. Ik ben meerdere malen in Nairobi geweest om de stad te verkennen en daarnaast ben ik ook twee keer op safari geweest en heb ik Mount Kenia beklommen! Schitterend hoe mooi Kenia is!

Al met al heb ik dus echt een geweldig mooie tijd mogen beleven. Ik kan jullie maar een ding aanraden; ga met eigen ogen kijken hoe geweldig mooi en bijzonder het leventje daar is! Als jullie mijn belevenissen willen lezen kan je kijken op evelienzielschot.waarbenjij.nu

Kwaheri!